مۇقاعالي 1970-جىلى جازدا قاتتى اۋىردى. اۋىرسا دا, جازۋشىلار وداعىنا جۇمىسقا بارىپ جٷردٸ. جۇمەكەن نەجٸمەدەنوۆ ەكەۋٸ بٸرگە ٸستەيتٸن.
جۇمەكەننەن بٸردە: "مۇقاعالي قاتتى اۋىرىپ جٷر, جۇمىستا قالاي شىداپ وتىرادى?" — دەپ سۇرادىم. جۇمەكەن: "كەشكە دەيٸن وتىرادى, ەشكٸممەن سٶيلەسپەيدٸ, ٶزٸمەن-ٶزٸ" — دەدٸ.
ٷيدە دە كٶپ ٷندەمەيدٸ. اپامىز اۋىلدان كەلگەن. مۇقاعالي جۇمىستان ورالعان سوڭ تاماققا دا قارامايدى, ەشتەڭە جازبايدى, وقىمايدى دا, سونداي بٸر ٷندەمەستٸك شاققا كٶشكەندەي. ٶزٸم ٷي-ٸشٸنە بٸلدٸرمەسەم دە, ٸشتەي قاتتى قورقىپ جٷردٸم.
سول كٷنٸ مۇقاڭ ەرتە جاتىپ قالعان ەدٸ. بالالارعا تاماق بەرٸپ, جاتقىزىپ, جاتىن بٶلمەگە كٸرسەم, ول ۇيىقتاپ جاتىر ەكەن. انانى-مىنانى ويلاپ ۇيقىم كەلمەدٸ. تٷننٸڭ جارىمى بولدى-اۋ دەيمٸن. بٸر ۋاقىتتا ول ايقايلاپ شوشىپ وياندى. مەن دە ۇشىپ تۇرىپ جارىقتى جاعىپ جٸبەردٸم. ٶزٸ سۇپ-سۇر, تەرلەپ كەتكەن. ويانا سالىپ شوشىعانىن بٸلٸپ, ايات وقىپ كەتتٸ. جارىق جانعان سوڭ, بالالارمەن بٸرگە جاتقان اپام دا كەلدٸ.
— نە بولدى, نە بولدى, نەگە شوشىپ وياندىڭ? — دەپ ەكەۋمٸز ەكٸ جاقتان سۇراپ جاتىرمىز. شٶلدەپ قالدى ما دەپ اشىعان كٶجە ەكەپ بەردٸم. سونى ٸشتٸ دە بٸراز وتىرىپ:
— قاتتى ۇيىقتاپ كەتٸپپٸن. جانىما اققا ورانعان بٸرەۋ كەلدٸ دە: "بالالارىڭنىڭ بٸرەۋٸن قۇرباندىققا بەر, ولارىڭدى قيماساڭ, ٶزٸڭ جٷر!" — دەپ سٸلكٸلەپ جاتىر. سودان شوشىپ وياندىم, ناقا. قورقىپ تۇرمىن! — دەدٸ ٶڭٸ قاشىپ.
ارى قاراي نە ٸستەرٸن بٸلمەگەن, داعدارعان قالپىمەن مەلشيٸپ وتىرىپ قالدى. بەرٸمٸز دە وسى تٷستەن شوشىپ, ٷرپيٸسٸپ, بولدىق تا قالدىق. سٶيلەرگە دەرمەن جوق.
ٶمٸردە جوقشىلىقتىڭ نەشە تٷرٸن كٶرگەن اپام بايعۇس كٶڭٸلٸ ٶتە بوس ادام.
— سابىر ەت, مۇقاعاليىم, مۇقاشىم, بالالارىڭ جاس قوي, قۇرباندىق دەسە مەن-اق بارايىن, جاسىم كەلدٸ عوي, قاراعىم. سەنٸڭ دە, بالالارىڭنىڭ دا ساداعاسى بولسام, ارمانىم جوق! — دەپ جىلاپ جٸبەردٸ. مەن دە جىلادىم. مۇقاڭ دا ٶزٸن-ٶزٸ توقتاتا الماي بوساپ كەتتٸ.
جارى - لاشىن ەزٸمجانوۆانىڭ ەستەلٸگٸنەن
