اشپىن. قوعامعا تاسپىن. ەلٸم قۇرىپ, اشتىقتان اياعىمدى تەي– تەي باسىپ, يرەلەڭدەپ جٷرٸپ, ٶمٸرٸمە ريزا بولعانداي, ٶتٸرٸك كٷلٸپ, مەجٸلٸس دەپۋتاتتارى وتىراتىن عيماراتقا كٸرە بەرگەنٸمدە, كەزەكشٸ پوليتسييا توقتاتتى.
–ازامات, نەعىپ جٷرسٸز? –دەپ سۇرادى ول.
–جەي ەشەيٸن...
–شىنىڭىزدى ايتىڭىز, بولماسا, ٷيٸڭٸزگە قايتىڭىز!
–شىڭعىرىپ, شىنىمدى ايتسام, جۇمىس ٸزدەپ جٷرمٸن...
–بۇل جەردەن جۇمىس ٸزدەمەيدٸ. دەگەنمەن, ايتا قويىڭىز, قانداي جۇمىس ٸزدەپ جٷر ەدٸڭٸز?
–دەپۋتات بولعىم كەلٸپ...
ول مەنٸڭ كيٸمٸمە كٷلە قارادى دا:
–بٸر ورىن بوس دەيدٸ. بٸراق سٸزدٸ قابىلداي قويار ما ەكەن? –دەدٸ.
–دەپۋتاتتاردىڭ ايلىعى ميلليون تەڭگەگە دەيٸن ٶسٸپ جاتىر دەيدٸ. قىزىعىپ كەتكەنٸم...
ونىڭ ماعان جانى اشىدى عوي دەيمٸن, بٸر بٶلٸمگە جەتەكتەپ اپاردى.
–دەپۋتات بولعىڭىز كەلەدٸ مە? –دەپ سۇرادى ونداعى كٸسٸ.
–بولعاندا قانداي... اشپىن... بالالارىم نان سۇراپ جىلاعاندا, مازام قاشادى. ەيەلٸم مٷگەدەك...
–ايلىعى كٶپ. اقشا ساناي الاسىز با?
–ساناعاندا قانداي!
–بٸزدە تاساداعى توپاستار كٶپ. سولاردىڭ بٸرٸ بولىپ قالمايسىز با?
–توپاستار?
–ەندٸ... ەلەۋسٸز دەپۋتاتتاردى ايتامىن. ەشەيٸن, كەلٸپ–كەتٸپ جٷر. بارىنان جوعى جاقسى. ٷندەمەستەر... سولاردىڭ بٸرٸنٸڭ ورنى بوس ەدٸ. پرەزيدەنت جارلىعىمەن سايلاۋسىز– اق تاعايىندالاسىز. نە دەيسٸز?
كٶزٸمە مٶلتٸلدەپ جاس كەلدٸ... جىلادىم. ٷنسٸز. كٶز الدىما اقشالار ەلەستەدٸ. پىر–پىرلاپ ۇشىپ جٷر اينالامدا. يىعىما, الاقانىما قونادى. بالالارىم باس سالىپ, بٶلكە ناندى وپىرىپ جەپ جاتىر. نان. قايران, قارا نان! نانعا زار بولىپ جٷرگەن وتباسىلار كٶپ قوي, بٸزدٸڭ ەلدە!
سودان مەنٸ ٷكٸمەتكە شاقىرىپ, پرەمەر–مينيستر باسىمنان سيپادى. تاعى جىلادىم. حالىقتىڭ اتىنان جىلادىم. مونشاعا تەگٸن تٷسٸرتٸپ, سۋ جاڭا كٶستٸم–شالبار كيگٸزدٸ. ٷكٸمەت شالبارى! تاعى جىلادىم. كٶز جاسىم تيىلار ەمەس. قۋانىشتان! ايلىعىمدى ايتساڭشى! ميلليون تەڭگە! مۇنىڭ بەرٸن ٶزٸم المايمىن! جارتىسىن حالىققا, كەدەيلەرگە تاراتىپ بەرمەسەم... وتىرىپ الىپ, وپىرىپ اقشا تاپقان ۇيات قوي... سودان مەن دەپۋتات بولىپ كەتتٸم! اش جالاڭاشتار پارتيياسى اتىنان. مينيسترلەرمەن ايتىساتىن بولدىم. «حالىق اش, نە ٸستەپ جاتىرسىڭدار?» دەپ قويامىن ٶزٸمشە. ٷكٸمەت مٷشەلەرٸنە ساۋالدار تاستايمىن. سودان بٸر كٷنٸ ٷندەمەس دەپۋتاتتار مەنٸ وڭاشا قورشاپ الدى.
–ەي, بەرٸ كەل, سەن كٸمسٸڭ?
–دەپۋتاتپىن.
–مە...
–بۇل نە? –دەپ سۇرادىم مەن.
–سكوتچ.
–ونى قايتەمٸن?
–مەجٸلٸستە اۋزىڭا جابىستىرىپ وتىراسىڭ...
–ٶي, ٶزدەرٸڭە بۇيىرسىن! –دەپ كەتە بەرٸپ ەدٸم, ولار جابىلا كەتتٸ. بٸرٸ تەپكٸلەپ, بٸرٸ قىلعىندىرىپ... ٶلەتٸن شىعارمىن?... «اشتان ٶلگەننەن گٶرٸ دەپۋتاتتاردىڭ قولىنان ٶلگەن ابىروي عوي!» – دەپ ويلاپ قويامىن ٸشٸمنەن. بٸر كەزدە سەنات تٶراعاسى كەلە جاتىر ەدٸ, ماعان جابىلىپ ۇرىپ جاتقاندار ورىندارىنان ۇشىپ تۇردى. مەنٸ قۇشاقتاپ, بەتٸمنەن سٷيٸپ, تۋفليٸمدٸ جالاپ... «جاساسىن, ٷندەمەس دەپۋتاتتار!» دەپ ايقايلاپ جاتىپ, تٷسٸمنەن شوشىپ ويانىپ كەتكەنٸم! تۋۋ, ەندٸ دەپۋتات بولعانىمدا... مە... مەنٸڭ دە دەپۋتات بولعىم كەلەدٸ, كەشٸرٸڭٸزدەر...
مۇحتار شەرٸم,
.jpg)